Lasecznica trzcinowata

Lasecznica trzcinowata, znana pod botaniczną nazwą Arundo donax, zwraca uwagę mocnymi, wysokimi pędami i szerokimi liśćmi. Jej sylwetka przypomina bambus. W sprzyjających warunkach może osiągać kilka metrów wysokości, tworząc w ogrodzie wyraźną, zieloną ścianę. Poszczególne odmiany różnią się jednak zarówno rozmiarami, jak i barwą liści.

To wieloletnia trawa rozrastająca się za pomocą podziemnych kłączy. Z nich wyrastają kolejne pędy, dlatego roślina potrzebuje dużo miejsca, a jej zasięg warto kontrolować. Długie liście układają się wzdłuż źdźbeł i wyginają na końcach. W polskim klimacie lasecznicę podziwiamy przede wszystkim za jej ulistnienie i pokrój, ponieważ zwykle nie zakwita.

Najlepiej czuje się w miejscu słonecznym, ciepłym i osłoniętym. Lubi ziemię żyzną oraz wilgotną w okresie wzrostu. Podczas suszy potrzebuje podlewania. Zimowanie jest bardziej wymagające: podstawę rośliny trzeba zabezpieczyć przed silnym mrozem i zadbać, aby wokół kłączy nie zalegała zimą woda. Wiosną usuwa się obumarłe pędy.

Z tą trawą wiąże się także muzyczna ciekawostka. Ze specjalnie przygotowanych źdźbeł lasecznicy wytwarza się stroiki do klarnetów i saksofonów. Niewielki fragment rośliny, wprawiany w drgania przez wydychane powietrze, pomaga w powstawaniu dźwięku instrumentu.

Zatrzymajmy się na chwilę i posłuchajmy poruszanych wiatrem liści. W ogrodzie lasecznica ma własne, szeleszczące brzmienie. Ta sama roślina łączy więc dwa światy: krajobraz, który oglądamy, i muzykę, której słuchamy.